rosalie monod de froideville

http://...

2011-04-09T06:48:00.000-07:00

Poster Interlopers

2011-02-01T04:09:00.000-08:00

poster designed by me and Joseph Calleja

Mijn opa kan in een tijger veranderen

2010-12-18T08:01:00.000-08:00

Column BKinformatie, juni 2010.

Yogyakarta is de tweede stad van het eiland Java, het dichtstbevolkte eiland van één van de dichstbevolkte landen ter wereld. Hier krioelen 3 miljoen mensen rond, toch voelde het helemaal niet zo grootstedelijk aan als ik had vermoed. Vooral het zuiden, waar Rumah Cemeti zit en waar ik voor 3 maanden woonde, heeft meer iets weg van een dorp. Er is uitsluitend laagbouw, tussen de grotere verkeersaders in ligt een doolhof van steegjes, met hier en daar zelfs nog een verzadigd groen rijstveldje.
Toen ik aankwam, waren de vorige twee kunstenaars van het Landing Soon programma er nog; ik was zelfs net op tijd voor een presentatie van Nederlandse geluidskunstenaar Cilia Erens, die in de tentoonstellingsruimte van Cemeti aan een klas architectuurstudenten vertelde over haar werk. Ook onze assistente Agni ontmoette ik daar al, en in het ‘Pink House’ op Jalan Tirtodipuran, waar de woon-en werkruimtes zijn, trof ik even later Cilia’s ‘residency-partner’, Octora, uit Bandung. Mijn eigen residency-partner Wiyoga kwam pas een paar dagen later over uit Bandung. Ook werd ik verwelkomd door Mella Jaarsma en Nindityo Adipurnomo, eigenaars van Cemeti.
De perfect georganiseerde werkperiode hield van alles in: door Agni was een heel progamma ontworpen om mij en Wiyoga kennis te laten maken met allerlei kunstenaars. We werden meegetroond naar werkplaatsen, openingen en voorstellingen. We gaven verschillende presentaties over ons werk en over de uiteindelijke tentoonstelling, we gaven allebei een workshop.
Ik maakte kennis met veel aspecten van Yogyakarta in het algemeen, de kunstscene in het bijzonder. Die vond ik erg levendig, bij vlagen zelfs wild (volgetatoëerde mannen op motoren, allemaal met een eigen rockband! Of twee.) Kunstenaars vond ik verrassend actief en betrokken, zowel bij elkaar als bij het kunstdiscours. Het niveau lag hoog. Er leek ontzettend veel te gebeuren, ik had het idee dat er onder de kunstenaars een gretigheid, intensiteit en enthousiasme heerste die ons in Nederland vreemd is. Dat was erg verfrissend.

Van tevoren had ik bewust niet nagedacht over wat ik zou gaan maken daar in Yogya. Ik wilde dat mijn werk voort zou komen uit mijn directe ervaringen, dus ik ben met een open vizier gegaan. Wat ik wel wist, was dat ik niet wilde vervallen in exotisme, en ook dat ik, als vluchtige bezoeker, niet wilde bekritiseren. Ik wilde ook geen druk op mezelf leggen en niet verwachten dat ik tot voltooide werken zou komen. Ik wilde juist experimenteren, de boel een beetje op zijnn beloop laten.

Wat uiteindelijk vooral tot voedingsbodem heeft gediend voor het zestal werken dat ik heb gerealiseerd, was het gevoel referentieloos te zijn, dat ik ervoer in mijn positie als vreemdeling. De grote verschillen tussen de Nederlandse cultuur en de Indonesische, hoe radicaal anders alles hier was, deden mij realiseren hoe Nederlands ik was. Ik was hier aangekomen met mijn eigen setje Hollandse omgangsvormen, gewoontes, visies, waarden en normen. Met al die subtiele codes en ongeschreven regels die in Nederland zo vanzelfsprekend waren, maar die ik hier niet kon toepassen! Daarbij waren er natuurlijk ook allerlei Indonesische codes en ongeschreven regels die ik niet kende en niet kon aanvoelen. Er was een heleboel dat ik niet begreep, niet wist, kende, aanvoelde. Ik was geen deel van deze plek, een doofstomme buitenstaander, iets dat bevrijdend en eenzaam tegelijkertijd was.
Die culturele verschillen zaten ‘m in kleine dingen als een blik of een gebaar, maar gingen natuurlijk dieper, en raakten ook aan meer elementaire zaken.
Zo was er een gesprek aan tafel in het Pink House over bovennatuurlijke krachten, en vertelde één van de twee managers van de residency, Melisa, dat haar opa zich kon veranderen in een tijger. Dit werd doodnormaal gevonden, en anderen begonnen ook te vertellen over familieleden die zoiets konden. De mensen met wie ik dit gesprek voerde, waren absoluut niet gek, dus blijkbaar kon Melisa’s opa zich daadwerkelijk in een tijger veranderen... Ik vroeg me af: Als mensen hier tot zoiets in staat zijn, waarom kunnen wij dat in Nederland dan niet? Omdat we er niet in geloven? Omdat we met zijn allen af hebben gesproken met elkaar dat dat niet kan, dat het niet bestaat? Worden wij dus in die mate bepaald door het referentiekader gevormd door onze cultuur? Is een cultuur dan niet meer dan een set afspraken? Zouden wij, hypothetisch gesproken, tot alles in staat zijn zolang het maar binnen ons idee van ‘de waarheid’ past, zolang we er dus in kunnen geloven? En als ons onze waarheid dan zo bepaald word door onze cultuur, wat blijft er dan van ons als individu over? En kan er dan, als we blijkbaar zó van elkaar verschillen, tussen mij en mensen hier dan nog iets anders plaatsvinden dan een uitwisseling van misinterpretaties?
Voortvloeiend uit dit referentieloos-zijn kwam de wens om deze vragen verder te onderzoeken, en de wens om een connectie te maken met deze plek, de stad, de mensen. Om me deze plek eigen te maken, er onderdeel van te worden, maar ook om me erdoor te laten besmetten en te vormen.

Eén project, waar ik gelijk de eerste dag eigenlijk als opwarmertje, al mee was begonnen, was een programma van mini residency-tjes binnen mijn eigen residency. Elke week nodigde ik een andere kunstenaar uit om in mijn slaapkamer een werk te realiseren. Mijn stelregels waren dat het in de kamer zelf gemaakt werd, en dat de kunstenaar zou werken met die situatie. Ik was benieuwd naar wat voor werk er zou ontstaan in een setting weg van de publieke arena, in een intieme ruimte als een slaapkamer. Waar bovendien een overgave van zowel de kunstenaar als van mij nodig was. Ik bepaalde de regels, maar vervolgens moest ik me ook uitleveren aan de grillen van mijn gasten. Bij de spannendste werken werd die intimiteit dan ook inbreuk. Lugas Syllabus werkte bijvoorbeeld 3 nachten onder mijn bed, Mella Jaarsma onderwierp me aan eerst een ‘tattoo extension’, waarbij ze met een rode marker zowel mij als de muur van mijn kamer onder tekende, en daarna een ‘hair-extension’, waarbij ik lange strengen in mijn haar gevlochten kreeg, en vervolgens met mijn nieuwe haar aan de muur genageld werd. Restu Ratnaningtyas plaatste een op canvas geschilderde man in mijn bed, die daar tot mijn vertrek heeft gelegen. Cassandra Lehman-Schultz maakte een installatie van al mijn kledingstukken, die ik stukje bij beetje af moest breken om ze weer te kunnen dragen. Filmclub Kinoki organiseerde een screening van een filmprogramma.

Een ander project was het laten maken van de ‘Anomalies’. In een poging dat fenomeen ‘referentieloos-zijn’ wat breder en minder persoonlijk te benaderen, had ik verschillende immigranten in Yogya gevraagd om iets te omschrijven dat hun land van origine voor hen vertegenwoordigde. Dit waren mensen uit zowel dichterbij gelegen Aziatische landen, als mensen uit de V.S., Australië en Europa. De antwoorden, omschrijvingen van uiteenlopende objecten en taferelen, had ik meegenomen naar verschillende lokale handwerkslieden, met de opdracht om het omschrevene uit te voeren. Hierbij gaf ik geen verdere uitleg dan de antwoorden die ik zelf van de immigranten had gekregen. Een spannend project, ik liet immers aan de makers zelf over, hoe die uitheemse objecten en taferelen er dan wel uit zouden moeten zien. Zo werden die makers zelf onderdeel van het werk. Sommigen hadden er geen probleem mee om het spel mee te spelen, en te bedenken hoe zoiets als seizoenen, genoemd door een Japanner, of een Kriek biertje, genoemd door een Belg, er uit moesten zien. Maar het liep niet altijd even soepel. De smid die een kaasschaaf zou maken, wist bijvoorbeeld niet wat kaas was. Weer anderen, gewend aan het uitvoeren van een duidelijk gestelde opdracht, bleven maar aan me vragen hoe die familiefoto aan de Mediterrane kust, of die Paua schelp er dan uit moesten zien... Ik bracht als het ware mijn eigen ervaring van cultureel-in-het-duister-tasten over op deze uitvoerders.
Door de beruchte Indonesische ‘jam karet’, de ‘rubberen tijd’, kon ik net op tijd in de tentoonstellingsruimte een tafel en een muur inrichten met twaalf van deze ‘Anomalies’. Werken die niet meer uitheems waren en niet helemaal Indonesisch, en die vooral hun individuele makers weerspiegelden: hun conditionering, kennis of gebrek daaraan, beeldvorming, clichébeelden en fantasieën van en over al die landen.

Ondertussen beklom ik nog de Merapi, bezocht ik veelvuldig het immigratiekantoor en genoot ik van het eten. Saté van allerlei ingrediënten: kwarteleieren, oesters met zwarte peper, kippedarmen. Pecil, zoiets als gadogado, maar dan zonder kokos in de pindasaus, met lange witte gestoomde bloemknoppen en een soort spinazie en groene bonen. Ik dronk een drankje dat ‘vuilnis drankje’ genoemd werd: knalrode thee van restjes kruiden, bladeren en wortels met een grote brok ‘steensuiker’ er in, en ijs. Ook probeerde ik een Kopi Luwak: ‘The rarest coffee on earth’! Gemaakt van bonen die door een zuidoost-aziatische luwak, een civetkatachtige, zijn opgegeten en weer uitgpoept. Het schijnt dat de luwak alleen die bessen eet die precies rijp zijn, en dat de verterings-sappen de bittere smaak van de boon af halen, en bijdragen aan de rijke smaak van de koffie.
Mijn culinaire avonturen waren niet zonder nadeel: tien dagen voor de opening van de tentoonstelling kreeg ik ontzettende maagkrampen, diarree en moest ik overgeven. Toen mocht ik drie dagen aan een infuus liggen in het katholieke ziekenhuis Panti Rapih, met een Jezus aan het kruis boven mijn bed. Daar klonk om 8 uur ’s ochtends een zalvende stem uit verborgen luidsprekers, die op allerliefste toon onze lieve Heer prees, gevolgd door al even zalvende muzak.

De blog die ik voor Heden heb bijgehouden is nog te vinden:
http://heden.nu/2009/05/in-yogyakarta-heeft-iedere-kunstenaar.html

--------->---

2010-12-18T07:26:00.000-08:00

For the exhibition NowHere, December 2010/January 2011 in Point Hotel (Edinburgh).

--------->--- is a reanimation of the lost property found in the hotel, which is usually discarded after three months. Together with a catalogue showcasing a meticulous taxonomy of the most interesting ojects, guests of the hotel found a gift wrapped item from the lost property, and an accompanying text, as a present in their room.

(infest)

2010-12-18T06:58:00.000-08:00

Pink House Residency Program

2009-09-14T02:12:00.000-07:00

From the start of my 3-month residency period in Yogyakarta (Indonesia) on, I have been inviting artists to join a residency program. The location of this guerilla-style residency program was my bedroom at the Cemeti Residency Studio. A total of 11 artists and artist-collectives were asked to come to make an artwork there, keeping two rules in mind: make the work inside the room, and respond to the situation there.

Artworks

Octora,
‘Midnight lullaby for miss Rosalie’
embroidery-thread on mosquito net

Cassandra Lehman Schultz
‘Unpacked’
installation using Rosalie’s complete wardrobe

Restu Ratnaningtyas
Untitled
acrylic paint, canvas

Simponi
Untitled
second hand clothes

Mella Jaarsma
With help from Ipo Synthetic
‘Your extension’
permanent marker, fake hair, video

Nindityo Adipurnomo
‘See, buy, fly’
embroidered old tank top Rosalie, kid’s pool, water, Indonesian spices

Popok Tri Wahyudi
‘There is something about...’
comic book, plastic board, cardboard

Lugas Muhammed Syllabus
‘Guest’
video and performance sleeping 3 nights under Rosalie’s bed

B.I.V.E.
‘Trans-propriating forgetfulness (to see is to hear)’
sound recordings, prints

Rika Caroline Winata
‘Spy (mata-mata)’
embroidery on curtain

Kinoki
‘1000 stories and one night’
screening compilation of short movies

Anomalies

2009-07-24T06:00:00.000-07:00

‘Can you describe, from memory, an object which represents your country of origin for you?’ was a question I asked several expats living in Yogyakarta. The various objects and scenes named in response, I commissioned to be made by local people working in different basic Indonesian crafs and techniques. In explaining to them what I wanted to be made, I gave the literal desriptions which were the answers I received from the expats. I kept further explanations to a minimum and gave no sketches. This way, I encouraged the makers to shape the objects and scenes according to their own imagination or knowledge, and to come up with their own interpretation of what these foreign, unknown things might look or function like.

Anomaly #1
‘Stainless steel cheese-slicer.’ (Netherlands)
Iron
Made by Septyanto, blacksmith

Anomaly #2
‘Food I guess, cheese and a glass of wine.’ (France)

Wineglass:
Sugar
Made by Sugarman at Taman Pintar, sugarblower

French cheese:
Tempe
Made by Sarono and Poni (Harjo Martono), nightguard / cook

Anomaly #3
‘My mother’s farm south of Kuala Lumpur, to sit on the deck with my parents with a view of the fishpond and the distant hills. This is a place she created from scratch, and with a garden that is constantly flourishing and changing, and where we are always welcome.’ (Malaysia)
Painting
Made by Nur Saman, muralpainter

Anomaly #4
‘Smile of my grandma. Tender, accepting, and also whipping. It is also musical and moving.’ (Sulawesi)
Painting
Made by Tjipto Setiono, bicycle-taxi decorator

Anomaly #5
‘For me... seasons (spring, summer, fall and winter).’ (Japan)
Painting on glass
Made by Sulasno, glass-painter

Anomaly #6
‘Picture of my family on the mediterranean coast with mediterranean food on the table and South France in the background.’ (France)
Framed photograph
Made by Yosep Anggi, photographer /filmmaker

Anomaly #7
‘French fries cutter.’ (Belgium)
Sheet metal
Made by Warsito aka Lik War, metalworker

Anomaly #8
‘A cup of coffee.’ (France)
Bamboo
Made by Muyotan, bamboo workshop

Anomaly #9
‘A delicious sour Kriek (beer).’ Belgium
Ceramic
Made by Aik Lebon Littebondi, ceramist

Anomaly #10
‘Mobile phone.’ (Japan)
Carved wood
Made by Mudofir, woodcutter

Anomaly #11
‘A paua-shell – often used in jewellery and decoration, sometimes shaped into a Maori ornament. Iridecent colours of blue and green mixed together that reminds me of the sea.’ (New Zealand)
Textile
Made by Khrist Indriawati & Setyo Harwanto, seamstress / furniture designer

Inbetweenness (not green, not grey)

2009-07-23T02:37:00.000-07:00

Installation: book, soil, table, stool

Businesscard

2009-06-23T22:27:00.001-07:00

Businesscard

Hand it over (we don't own it)

2009-06-23T22:10:00.001-07:00

Hand it over (we don't own it)

At my artist's talk for Cemeti Art House (Yogyakarta, Indonesia), I served sugarcubes in the shape of the inner space of my closed hand, as a replacement of the regular sugarcubes usually served with the coffee, tea and snacks.
In conjunction with this, during my talk, at the moment I showed the slide of this sugar-piece, I had my residency assistant Agni read out a text. It was my writing, but I had had it translated into Bahasa Indonesia.
It was about how I had wanted to make something more out of the talk than just a presentation of my work, and how I had wanted to use the occasion to talk about vulnerability. How I had been nervous. How I had thought of several ways to insert performative elements into the artist's talk, but how I, in the end, didn't dared to execute any of them. How we all wear a façade at times, and how we want objects to wear a façade too.
How I feel like I slip away from myself sometimes. How I intend to do one thing, but end up doing something entirely different.

2D clothing

2009-04-17T02:15:00.000-07:00

When I was a child, I tried to make a dress once. I took a piece of fabric, folded it in half, and drew the shape of a dress on it. I then sewed the two layers of fabric together along the lines of my drawing, and cut out the shape.

Home made branding

2009-04-15T07:11:00.000-07:00

de Making of

2009-03-09T06:38:00.001-07:00

Videowork about making a videowork about the Migratory Home.

tuin>huis

2008-05-27T12:59:00.000-07:00

with the kind cooperation of Willem Besselink and Guus Vreeburg

Guus Vreeburg and Willem Besselink own a little garden at the very northern edge of Rotterdam, with a tiny house on it. For my exhibition at their artspace 'Het Plafond', I stayed in their secluded garden-house all of the month of April. My communication with Het Plafond about my experiences there, consisted out of post and parcel-delivery only. The various objects, parcels and letters I sent to Het Plafond daily throughout April, were to be made into the actual exhibition by Guus and Willem themselves. Only after the end of my stay in the garden-house the exhibition would have its final shape, and only then was I to see the result.
(click images to enlarge)

Recensie AD, Erik Quint

2008-04-11T14:54:00.000-07:00

Rosalie Monod de Froideville: vluchten kan niet meer (2008)

Wie heeft er als peuter niet zo’n dekentje gehad? Zo’n deken of kleedje om je gemoedelijk in te wikkelen als je lekker zit te duimen, om in te huilen als je je zin niet krijgt, of om je veilig in te verbergen als het onweert.

Een lap zachte, warme stof die naar je ruikt en nooit gewassen mag worden. Iets om je je geborgen bij te voelen of troost bij te vinden. Beeldend kunstenaar Rosalie Monod de Froideville lijkt die sfeer uit de kinderjaren perfect op te roepen met haar sculptuur Memory Deluxe, maar de onder de deken verstopte, ineengedoken figuur suggereert toch ook iets anders dan geborgenheid. We spelen geen verstoppertje, we zijn bang. De serie werken die Monod de Froideville (Breda, 1978) maakte met de verzameltitel HideAway hebben iets dubbels dat boekdelen spreekt over de menselijke conditie. Zo ziet Cozy Adult eruit als een zeer geriefelijk uitziende jas van roze wol waar je echter slechts in één houding in kunt – om je te verschuilen. Zonder mouwen en kraag heeft het meer weg van een claustrofobische slaapzak of zelfs een dwangbuis. Er is een heuse Cozy-lijn, alsof ze verkrijgbaar zijn in de betere kledingzaak. Een Cozy voor kinderen en eentje voor honden. Fijn om je met de hele familie in te verschuilen. Samen maar toch alleen.

Rosalie Monod de Froideville weet als geen ander dat we leven in een wereld waarin we voortdurend bang gemaakt worden. Het liefst zouden we wegkruipen in een warm donker plekje. Weg van de druk om te presteren, of weg van de dreiging voor terrorisme. Weg ook van de dwingende prikkels van de consumptiemaatschappij, maar gelukkig wel met behoud van identiteit. Zakenlui kunnen zich klein en onzichtbaar maken in de Corporate HideAway, die gemaakt is van fijn katoen met een krijtstreepje. Voor jongeren die zich stoer willen modelleren naar de gangsta-rappers is er de Thug-Life HideAway. En dan zijn er nog tassen, met veilige nietszeggende dessins van witte, rode en blauwe patronen, om in weg te duiken tijdens het winkelen. Of een huisje van polyester dat op elke straathoek snel opgezet kan worden om even in te schuilen voor de grote, boze wereld. De ironie in het werk van Rosalie Monod de Froideville is bijtend. Met de alledaagse dingen die ons zo lief zijn, identiteit en materialisme, toont zij het angstige verlangen van de hedendaagse mens om een veilig heenkomen te zoeken. Niet zozeer uit angst voor de wereld maar voor het menselijk tekort.

AD Haagsche Courant
april 2008

Migratory Home

2008-02-15T07:15:00.000-08:00

House made out of the universal checked RWB-bags (or in Dutch 'Turkentas'or 'campingtas') and electric wire pipes. All of it fits into one big RWB-bag, and besides that there's room for a fold-out table and five little stools. A camping burner and all necessities for making coffee or tea, including cookies, fit into a smaller RWB-bag.

I thought it would be the perfect place for unexpected encounters with strangers, all I had to do was invite them in...

I took it out onto the street and set it up at different spots around the city, together with some friends.
We had tea, and coffee, and ate lots of cookies. Besides even more friend coming by for a visit, not many passers-by wanted to join us. Still, we had two very kind Italian guys come and have coffee with us, they concluded that the Migratory Home was a beautiful bar.
(Also see the video-piece about the Migratory Home: de Making of.)

LAND in ZICHT

2007-11-23T07:48:00.001-08:00

(In cooperation with Eddy van Mourik, under the name Buro Voor:.)

Untitled from Eddy van Mourik on Vimeo.

Rosalie Monod de Froideville and Eddy van Mourik, working together under the name “Buro Voor:” rowed several people from different walks of life to a small island in the “Berge Plas”, a lake in Rotterdam, and left them to their own devices. Escaped from the fast pace of the city it is up to them to decide what to do with this moment of “spare” time.
After several hours Rosalie and Eddy return and film the reports. Stories about loneliness and confrontation mesh together with observations of the cities developments and dutch culture.

The following people were brought to the island by Buro For:
Rosh Abdelfatah, filmmaker
Gretha Aerts, zen priest
Joe Cillen, artist
Piet Florusse, biologist
Leonhard van Geijn, filosopher
Toine Horvers, artist
Ted Langenbach, party-guru and creative director of NOW&WOW en Mytown
Anton Stapelkamp, City counsil of municipality Hillegersberg-Schiebroek

many thanks to:
Jachthaven / zeilmakerij Donkers, Jan Willem van der Schoot, Kopie Kraus, De Kunstsuper.

Finally, Rick Messemaker interviewed us (for a change) for Antenne TV Rotterdam, see: http://www.antennetv.nl/ (search on the 29th of october 2007)

HideAways Excursion and Migratory

2007-06-14T13:58:00.000-07:00

Two mobile HideAways, conveniently tucked away in a shopping trolley or an RWB-bag, and turned into a private space in a second.

The Early Work

2006-09-25T00:32:00.000-07:00

The Early Work: Group Exposition

What can you hold onto in a kaleidoscopic world of realities? In this group exposition a heterogeneous collection of individuals come together in a temporary convergence. A group of recently graduated students, starting artists, looking for common ground, or indeed conflict. Do we mean something to each other in spite of our differences or thanks to our differences? Maybe it is exactly that which separates us that keeps the game, the collaboration, alive.

ear Sir/Madam,
We cordially invite you to share in our contribution to the Witte de With festival.
13 people in a room, an action and discussion.
participating artists:
Arti Sukhai
Bart van der Mark
Brenda A. van Zanten
Eddy van Mourik
Jessica Worden
Karin Stroo
Matthijs van Zessen
Momo Takahashi
Rosalie Monod de Froideville
Shira Fox
Stella Kostova
Willem Besselink
Remco Seijffers
The exhibition is open during the opening hours of the Witte de Wit festival.
friday - 16.00-23.00
suterday-12.00-23.00
sunday-11.00-18.00
Schiedamse-Vest 160 (across Sorg en Hoop restaurant)

Also see Youtube:

and

and

selection of notes:
Een manier van nog niet concrete dingen erin verweken? Ja Het je wel eens op een andere manier gewerkt? Ik heb het geprobeerd, maar... Je hebt we een vertrouwn dat alles goed komtRosalie: waar is de honing... Willem leest over het werk van ties voor, met allemaal gloeilampjes boodschappenover brengen. Brenda eet haar broodje, giorgio is er weer bij, die is klaar om HARD te discussieren hiero.... Karin zegt dat mensen wel mogen binnen komen, ze komen binnen maar gaan weer weg...GROEP SEX Positie ORANGE boy.hello....HELLO Talk to me talk to me Still there? wwill put us on ann interview with Marshal McLuhan.He has nice voice.He is also canadian.why is not the message the message? The medium and the message are the same.. Someone is knocking on the window.I dont know them but i smiled at them. The interview gets my attention.Its interesting.If there is someone outside that wants to hear it too,they should come in. Most people think of space as static. Matthijs,Bart,Bart,uncle,Karin,Georgio,Jessica,Brenda,Rosalie,Shira,Shira’s friend,Arti,Stella Eddy. Does the space change? Hello dames The talking wall The talking window The talking matthijs.
WIJ ENTERTAINEN NIET
WIJ ENTERTAINEN NIET
WIJENTERTAINEN NIET
WIJ ENTERTAINEN NIET
WIJ ENTERTAINEN NIET
WIJ ENTERTAINEN NIET
WIJ ENTAER TAINEN NIET
WIJ ENTERTAINEN NIET
WIJ EINTERTAINEN NIET
WIJ ENTERTAINEN NIET
WIJ ENTERTAINEN NIET
WIJ ENTAERLTAINEN NIET
WIJ ENTERTAINEN NIET
WIJ ENTATERTAINEN NIET
WIJ ENTERTAINEN NOOIT?
SOMS WEL HOOR
NU EVEN NIET
SUNDAY12.45hwe started, officially, but not everyone is in yet, and those who are, are walking in and out or are talking amongst aechother. We’ve been telling those who werent’t here yesterday, how good it was at the end. It was good. Really good. It was waht we had anticipated....
hye, moeten we niet s gaan zitten?
Karin wil nou eindelijk eens horen wie die shakira is. Maar ze vindt ’t niet zo veelzeggend. Ze knijpt haar keel dicht.
We’re going to put it off again. Stella walks in, brenda, willem and eddie are talking together, jessica is talking to an unknown man. We’re trying to mirror the beamer.
Bart wals in. Brenda is sitting down. Stella reports that the beamed image is readable from the outside, and she already took pictures.
Matthijs sits down too, and karin.
Bart bis showing his tealightart to brenda.
Goeiemorgen allemaal, zegt matthijs.
Ik wil graag beginnen.
So guys, as we’ve not started yet, i’ll seize the opportunity to say that at 16h, i’m going to interview Arti. Rosalie is interviewing Arti sukhai.

V.O.F. voor Verlangenbehartiging

2006-07-14T05:08:00.000-07:00

In cooperation with Daphne Bom, for the 5th anniversary of Galerie de Aanschouw, 14/07/'06.
In-situ office through which we worked towards a reassemblage of the audience by dividing everyone, after answering a short questionnaire, into one of 6 animal categories and assigning everyone a second category to hunt for. Both were announced on tabs stuck on people's backs.

Something impossible with a stack of yellow tabs

2006-06-26T04:59:00.000-07:00

During a short workperiod in Pictura, Dordrecht, I traced movements and actions performed by my fellow artists, employees, visitors and objects in the artspace. Going around with a stack of yellow tabs, I noted down whatever I encountered, included date and time, and stuck the tab on the wall, floor, chair, whichever was nearest. During the three days, the whole space and adjacent bar and office were specked with little yellow tabs, forming a growing visual report of what had taken place.
Even though I was documenting as thoroughly and objectively as I could, attempting to do nothing but document, ofcourse all I really was able to register was whatever took place near me, and out of that, whatever I chose to register.
Ultimately the viewer was confronted with, concealed behind a facade of objectivity, a random selection of facts tracing nothing but my own subjective personal history.

HideAway Brochure

2006-06-24T10:30:00.000-07:00

HideAways Corporate

2006-06-24T10:26:00.000-07:00

HideAways for use outdoors.

HideAway Corporate.

HideAway Corporate Trenchcoat.

HideAways Thuglife

2006-04-23T07:09:00.000-07:00

HideAways Thuglife, for the rugged life out there on the streets.
.

HideAway Thuglife Tigers

HideAway Thuglife Storm.

HideAways Cozy

2006-02-23T03:29:00.000-08:00

HideAway Cozy Adult, Baby and Dog:
snug covers made out of woollen blankets.

The HideAway Cozy Adult.

HideAway Cozy Dog.

HideAway Cozy Baby.

HideAway Memory Deluxe

2006-02-23T03:28:00.000-08:00

The HideAway Memory Deluxe, fabricated out of an old baby blanket.

Wearing off

2005-12-18T11:42:00.000-08:00

Sitting o a table, I read aloud a text about the phenomenon of wearing off:
How all matter wears off to what it encounters, and how we can read the passing of time out of this. How we people wear off, but also 'wear on' simultaneously: how things leave a trace in us. How, no matter what we do or not do, we shape and are being shaped. How I was shaping my audience and my audience me by sharing that experience right there and then.

While I was reading, I painted my hands red with a piece of lipstick, and when I was done, I got up and shook everyone's hand, leaving a red imprint of my hand in theirs
(see the whole text below)

Wearing off

Some time ago I started to notice the phenomenon of wearing off, how matter is being worn off and how it tells of a life it has lived, a process it has been through, a transformation it has undergone. In our society, things are regarded as less valuable the more they show traces of use or age. Even antique is worth more if it shows less traces of use. For me, these traces are something very beautiful. To see that something has been worn off by use, or by weathering, by ageing, shows that it has been influenced by what it was surrounded by, what happened to it. It makes something unique. It tells how it has had its own life, how events have occurred in it. It gives it...almost character. It tells a story, the story of the object. Different things have happened to it, things have shaped it, it has been living with all these other things that have worn it off, people, objects, weather...it has been part of a larger whole. It became a proof of life, of how life is a constant movement, and how things are constantly going from one state into the next.

Around the same time I began to see how everything IS something. I used to see reality as the division between things that matter, and things that don’t matter, like islands of importance with nothing in between them. But then, I started to have this notion of how there is something in between all these islands, and how what is in between actually is something too, and no less valid than these islands. Even if it’s only air, or space... For example in a room, instead of looking at the objects in it, you could also see the air in it as a thing, shaped by the wall and the objects in the room, bordering them. If you look at it like this, the whole universe is FULL, filled to the brim.

Everything touches eachother, borders eachother, reacts to eachother, and yes, rubs against eachother... There’s nothing in between, matter touches matter. And because everything borders something, everything wears off on something, even if it’s hardly noticeable. Even air wears things off.
I have to emphasize that this wearing off ranges from a rock-formation being shaped by a river over a span of thousands of years, to the soles of my shoes becoming thinner by walking on them, to wallpaper turning yellow by sunlight, to a cup falling on the ground and breaking into pieces, to the ageing of beings, but also for instance the sun.
It happens in different gradations, from very gradually to fast and suddenly.

The way something wears off, manifests itself in form. When one matter wears off another, it leaves a trace, and the trace has the shape of whatever the action was that caused the wearing off. So in time, the wearing off shows the history of the interaction between the two. It becomes a testament to the interaction, to the rubbing against eachother. It tells what wore what off, and how. So by simply existing, everything leaves a trace on whatever it has worn off, ie whatever it has encountered in it’s existence. That changes the shape of the thing, and it can be a very minimal, ofra dramatical change, slow or fast, big or small. It is changed by the wearing off, it changes shape or substance. And in return, it leaves traces on whatever it has encountered and has been worn off by. A continuous exchange of influence.

There is another element to all this: time.
Wearing off happens in time. In half an hour, a certain amount of wearing off happens. The wearing off means something has changed. Something has changed by existing. Something has aged. So ageing is nothing more than changing because of existing. Wearing off to existence. If nothing would change, if there was no wearing off or no ageing, there would be no way for us to tell the passing of time. We can see the passing of time in what changes in things, in what ages, what has worn off. So time is indissolubly connected to matter, or existence. It is a product of wearing off, it manifests itself through this wearing off, this ageing ONLY. Time exists in matter, it exists because of matter. For us, time is such a dictating element in our lives, that it seems as if it is a law that is superior to matter. In fact, it depends on matter...things do not exist in time, but time exists in things. In the wearing off of things, to be exact.

And what may be ‘lost’ on one side, might be gained on another plane. You could call this ‘wearing on’. Wood that is being sanded is being worn off, it changes shape; it gets thinner, and it becomes, for example, saw-dust and heat. But there is more exchange besides the material wearing off and changing shape. What is ‘worn on’ is the process, the history, the action and interaction, the encounter. An exchange happens: on one hand things wears off, on the other hand things grow on it, things wear on.

With people it’s the same thing: we are physically being worn off by ...life, by simply existing. It’s called ageing. We get older, because we live and life wears us off. We deteriorate. That’s on one hand, but on the other hand, we wear many things on. Wisdom, maturity, memory, knowledge. We are mentally becoming a fuller and fuller being, ever expanding, because we live, and take in experiences. Even of we don’t do much, we grow, our experience grows, our memory. We store everything that happens to us. Some events may not be very important to us, so maybe we don't ever think of it again, but it is there. It is a trace. And our storage of memories keeps on growing, every minute, every second. We have, as we grow older, less and less time left to live, but we gain more and more memories, experiences, knowledge, scars...more stored life, our life. And it defines who we are. Just like what happens with objects, everything we encounter wears us off, and thus leaves a trace in us. It shapes us, it changes our course. The more intense the event that we encounter, the deeper a trace it leaves in us, and the more we are shaped by it. The more it changes us. Chances are low that riding the bus you ride everyday will leave a trace in you, but if that bus has an accident, it will mark you deeply, leave a deep trace, a strong memory, and it will change you drastically. This is not to say that insignificant things don’t change you at all, they do, but less drastically. I think that everything you do or encounter changes you a little bit. Everything leaves a trace, and if you wouldn’t have experienced that little insignificant event, you would have been an insignificantly little bit different.
So as I am talking to you all right now, I am creating a memory, I am leaving a trace in you. And you are leaving a trace in me too, and in eachother. We are wearing eachother off. And if we hadn’t been in this class together, we would all have aged and been worn off by other people and events instead.
So we are contributing to eachother right now...
And now.
And now.

Resourceroom

2005-12-05T10:46:00.000-08:00

At the Maryland Institute College of Art, there was a spot on the stairs leading to the tower where I used to sit when I wanted to think. There was a deep window sill which served as a table.
For this piece, I made, out of a down comforter, a shelter which was exactly my size in the position I used to take while sitting there.

Rococo Knittings

2005-11-24T10:42:00.000-08:00

Experiments on the knitting machine

Mask.

2005-08-15T12:50:00.000-07:00

My friend told me about this man who had made a suit out of fur for his entire body. This had actually been exactly my plan at that time, so my friend gave me a booklet made by this man.
In it, he showed the whole process of making the suit, sketches and also pictures of him wearing it.
It was very different from what I had had in mind; the suit was badly shaped and too large, and the fur was a very dark brown, almost black. I had had in mind making my suit skin-tight, as far as possible, and out of a lighter color fur.
He wrote that the reason for wanting to wear a suit out of fur, was that he was extremely shy. He could wear it when he was amongst people, thus in a way be there, and also not be there.
He had simply made himself a place to hide.

In the pictures in the booklet, you could see only his eyes, and they looked at me almost as if they didn't dare to, as if just looking was too much of an intrusion already.

Later on, I had the opportunity to meet this shy man.

I was sent looking for him in a small room on some attic, and although I knew he was there, at first I couldn't find him. It took me a while to find out, that he had somehow withdrawn into an even smaller room on top of the room I found myself in, and it could be reached only through a hatch in the ceiling.
When I finally got there, and finally got to see him, he was sitting on a chair in a corner.
He was wearing his suit.

He was sitting very still, I could sense his fear. He was uneasy and watchful, alert. And even though he could not physically, I could see that he was still trying to withdraw, to get away from me.
He didn't say anything. He just sat there, in his suit, keeping his eyes on me with that same frightened gaze I knew from the pictures. It felt like stumbling upon a wild animal more than meeting a human being, although he certainly was human.

I tried to approach him, carefully, so very slowly, silently, but altough he didn't move, he moved away at every step I took. He was just out of my reach.

Southern Intruders

2005-05-20T03:48:00.000-07:00

Collaboration with David Sloan, Eugene Ahn, Krystal Kristunas, Anne Fortune.
Five performers from outside of the south ( S. korea, Netherlands, Lithuania, England, Boston.. etc) to become a legendary country musicians.
We drove the whole night from Baltimore to Nashville, a fourteen-hour drive during which we made an attempt at writing a country-song.
Me, Eugene and Krystal had hardly any musical abilities to speak of, Ann could sing and David could play the guitar. None of us had ever written a song before.
In Nashville, the Capital of Country music, we spent 7 hours recording our song at one of the many home-recording-studios. It is called: Good Country.

After we were finished, during our drive back to Baltimore, we promoted our song by phone calls and got a chance to perform at a concert. At the concert night, We could not really memorize all the lyrics, so we lip-sync'ed for our performance.

Plantseed

2005-04-20T03:21:00.000-07:00

I ate some potting soil,
followed by a peanut,
and some more potting soil.

Then I poured water onto myself.

(video)

Gooseboots

2004-06-28T12:34:00.000-07:00

What the tree

2003-05-18T13:52:00.000-07:00

Might say.

'There is an old man who lives in one of the houses in front of me, he always sits in front of his window.
i like him.'

'and last night I was visited by a couple of snails.
We had a very interesting conversation about the quality of life in a big city.'

'It can be lonely.'

"But sometimes i have a pretty good time peeking in all the windows and making stupid jokes with the parked cars.'

Zoals/The way

2003-01-05T14:29:00.000-08:00

About how you know things in the back of your mind somehow,
and how this is the way animals know.

Poem by Judith Herzberg:

Zoals je soms een kamer ingaat, niet weet waarvoor en dan
terug moet langs het spoor van je bedoeling,
Zoals je zonder tasten iets uit de kast pakt, en pas
als je het hebt, weet wat het was,
Zoals je soms een pakje ergens heen brengt en,
bij het weggaan, steeds weer denkt, schrikt, dat je
te licht bent,
Zoals je je, wachtend, hevig verlieft in elk
nieuw mens,
maar toch het meeste wachtend bent,
Zoals je weet: ik ken het hier, maar niet
waar het om ging en je een geur
te binnen schiet bij wijze van herinnering
Zoals je weet bij wie je op alert,
en bij wie niet,
bij wie je kunt gaan liggen,
Zo, denk ik,
denken dieren, kennen dieren de weg

Pootje

2000-03-28T14:32:00.000-08:00

Pootje or Paw.

CV

2000-02-02T04:48:00.000-08:00

Exhibitions and projects
2010.
*'NowHere', group exhibition, Point Hotel, Edinburgh
*'HideAway', solo-exhibition, MKgalerie, Rotterdam
*'Landing Soon', group-exhibition, Erasmushuis, Jakarta, Indonesia

2009.
*'Landing Soon', group exhibition, Heden, Den Haag.
*'Kappalai', group exhibition, Camera Japan, Rotterdam.
*'Landing Soon', 3-month residency plus exhibition, Cemeti Art House, Yogyakarta, Indonesia.
*'Stond Held sterk?', group-exhibition, Villa zebra, Rotterdam.
*'Wat zoekt Loer?', group-exhibition, Villa zebra, Rotterdam.

2008.
*'Had Alice haast?', group-exhibition, Villa Zebra, Rotterdam.
*'De Eerste Rotterdamse Zomertentoonstelling', group exhibition, wdw63, Rotterdam.
*'tuin>huis', garden-shed project and solo-exhibition with the kind cooperation of Willem Besselink and Guus Vreeburg, Het Plafond, Rotterdam.
*'HideAway', solo-exhibition, Heden, Den Haag.

2007.
*'Mooie Dingen Show', project by Galerie 300%, Schiedam.
*'Shanghai International Creative Industry Week', group exhibition, representing WdKA alumni.
*'LAND in ZICHT', Duo exhibition and deserted-island-project with Eddy van Mourik, collaboration under the name Buro Voor:, in De Kunstsuper, Rotterdam.
*'Shelter', Group exhibition showing tents, huts and other dwellings, Museum de Fundatie, Zwolle
*'i.dentity', group exhibition, Stichting Kop, Breda
*'Re:Colonization', group exhibition presenting Dutch artists, Gallery Arszenal in Poznan, Poland.
*‘Mr Miyagi - Curating Tomorrow’, exhibition as a result of the curator-workshop organised by showroom MAMA, Rotterdam.

2006.

*Exhibition of selected graduationwork organised by design-magazine 'Items', including publication. De Krabbedans, Eindhoven.
*'The Early Work'. Communication / interaction / improvisation – experiment by 13 people in one space. During the annual festival De Wereld Van De Witte De With, Rotterdam.
*'Hyperdesign', Student-exhibition on the 2006 Shanghai Biennial.
*'V.O.F. voor Verlangenbehartiging', cooperation with Daphne Bom, for the 5-year anniversary of Galerie de Aanschouw, Rotterdam.
*‘Zonder Titel’, group-exhibition, Galerie Blaak 10, Rotterdam.
*'Sparren'. Open Studio Project by students of the Willem de Kooning Academie and the Academie St Joost, Pictura, Dordrecht.
*'Artstore' Kunstambassade Rotterdam: Mensbeeld: Group-exhibition by 52 Rotterdam-based artists.
*Graduation exhibition Willem de Kooning Academie.
*'Dokter Mette en Asiel Rosalie', improvisation-project, Willlem de Kooning Academie gallery.
*'My little Phony', Karel Doormanhof, Rotterdam.

2005.

*Juried group exhibition, Substation, Baltimore, MD. Curator: Kendall Buster.
*Juried group exhibition, Maryland Institute College of Art, Baltimore, MD. Jury: David Humphrey and Tonya Ingersol.
*'Paper Ball', Gala Fundraiser, The Contemporary Museum, Baltimore, MD.

2004.

*‘Vroeger Was Alles Beter’, wallpaper-design-exhibition, Extrapool, Nijmegen. Collaboration with Rudi Potters and Ozlem Altin.

2003.

*Exhibition in mini-gallery De Aanschouw, Rotterdam.

2000.

*Group exhibition in Rotterdam-based artists' collective 'De Illusie'.

Awards

*Honourable mention and runner-up, Maaskant-prijs 2006.
*Honourable Mention, Hyperdesign, Student-exhibition of the Shanghai Biennial, 2006.
*‘Merit Award’ juried group exhibition, Maryland Institute College of Art, Baltimore, MD. 2005.

Professional
*3-day workshop 'Costume and transformation of the inner self', ISI Arts Academy, Yogyakarta, 2009.

Publications

*BKinformatie, column 'Mijn opa kan in een tijger veranderen', juni 2010
*Indonesia International Radio, August 2009
*Jakarta Post, July 2009
*Algmeen Dagblad, May 2008
*Nokia design book, 2008
*the CUT, fashion magazine, Hungary, 2008
*TV Rijnmond, 29-10-2007.
*Dutch Cosmopolitan, April 2007.
*Bright, December 2006.
*Dimi, December 2006.
*TV show ‘Le Matinale’, Canal+, France, 23-12-2006.
*Radio Rijnmond, 10-12-2006
*‘Items’ design-magazine, October 2006.

Education

*BA Fine Arts, Willem de Kooning Academie Rotterdam,
09-2004 t/m 06-2006.
*Maryland Institute College of Art, Baltimore, V.S., study-exchange.
01-2005 t/m 01-2006.
*Royal Academy of Art, Den Haag, photography. 09-2002 t/m 07-2004.